اروندخبر//در روزهای سقوط موقت خرمشهر یکی از غمگینترین تصاویر جنگ رقم خورد. ۵ سرباز بینام و نشان که از روی پل خرمشهر به سمت نیروهای عراقی رفتند. آنها نرفتند که بجنگند رفتند که دشمن را معطل کنند تا مردم فرصت خروج از شهر را پیدا کنند. این سربازان هیچوقت بازنگشتند.
اما این جنس از گمنامی و ایثار فقط به آن پنج نفر ختم نشد.در شبهای آتش و انفجار جنگ رمضان ۱۴۰۵، باز هم قهرمانانی بودند که هیچ نامی از آنها در اخبار نیست. نه مدالی، نه تصویری در قاب تلویزیون. سربازان لانچرهای موشکی ایران، در دل آتش و خاک ایستادگیای کردند که اگر نبودند شاید نتیجه جنگ جور دیگری رقم میخورد.
آن پنج سرباز روی پل، بذر مقاومت را در تلخترین روزهای خرمشهر کاشتند و سربازان گمنام لانچرهای موشکی در جنگ رمضان و نبردهای پس از آن نگذاشتند این بذر از بین برود. فتح خرمشهر، ثمره چنین زنجیرهای از فداکاریهای خاموش بود. چنین مردمی داشتیم، مردمی که بیآنکه نامشان جایی ثبت شود مسیر تاریخ را عوض کردند.حال چند دهه پس از آن حماسهها، خوزستانِ سربلند با چالشهایی روبروست که شایستهٔ مردمش نیست. دیگر نوبت حماسهٔ سازندگی و عدالت است. آنها نگذاشتند شهر سقوط کند، مسولین نیز نباید اجازه دهند زندگی در این کلانشهر به خاطر مشکلات و بحرانها به سختی بگذرد، لزوم حل مشکلات استان خوزستان و رفع نابرابری و تبعیض دیگر یک خواسته نیست، یک بدهی ملی است. جوانان این دیار که وارث همان روحیهاند، امروز تشنهٔ کارند.رفع بحران آب و آلودگی هوا و ایجاد اشتغال پایدار، تنفس در هوایی پاک و نوشیدن آبی گوارا، حداقل چیزی است که باید به آنان بازگردانده شود.
