اروند خبر/یکی از علاقه مندی های امیر قلعه نویی از روزی که سرمربی تیم ملی شده، این است که در مصاحبه هایش بر حق انتقاد کارشناسان، اهالی فوتبال و پیشکسوتان از عملکرد تیم ملی تأکید کند.
بدون تردید انتقاد از شرایط حاکم بر فوتبال ایران حق همه است، اما حتی اگر فرض را بر صحت آنچه قلعه نویی می گوید بگذاریم، ناگهان با سیاهه ای بلندبالا از منتقدان مواجه می شویم؛ فهرستی که از نظر تعداد و تنوع چهره ها، کم سابقه به نظر می رسد.
جلال چراغپور که قلعه نویی چندین بار نام او را به زبان آورده، یکی از منتقدان جدی و بی پرده تیم ملی است. امیر حاج رضایی، مجید جلالی و مسعود اقبالی هم در زمره کارشناسانی هستند که بارها درباره عملکرد تیم ملی و کارنامه کادر فنی اظهارنظر کرده اند؛ نقدهایی که بسیاری از آنها با صراحتی قابل توجه مطرح شده است.
در این میان نباید از چهره هایی مثل ابراهیم قاسمپور هم غافل شد؛ پیشکسوتی که برایش مربی ایرانی و خارجی تفاوتی ندارد و هر جا احساس کند عملکرد یک تیم ملی نیازمند نقد است، بدون ملاحظه وارد میدان می شود.
اما ماجرا به کارشناسان و مربیان محدود نمی شود. در فهرست منتقدان، نام اسطوره های فوتبال ایران هم به چشم می خورد؛ از علی دایی و کریم باقری گرفته تا خداداد عزیزی که نقدهای صریحش حتی در برنامه های تصویری به اوج رسید و بارها با صدای بلند از عملکرد تیم ملی انتقاد کرد.
بنابراین، این فقط روزنامه نگاران ورزشی نیستند که در رسانه ها و مراجع خبری مختلف عملکرد تیم ملی را زیر سؤال می برند. قلعه نویی با جمعی از منتقدان مواجه است که بسیاری از آنها سال ها در فوتبال ایران صاحب اعتبار بوده اند و اتفاقاً تخصص و تجربه شان در تحلیل و ارزیابی فوتبال است.
با این حال، همچنان معتقدیم به جای تقابل با منتقدان و حساسیت نشان دادن به نقدها، باید از تمام این مصاحبه ها، نوشته ها و تحلیل ها در مسیر اعتلای فوتبال ملی استفاده کرد. تیم ملی باید آن قدر درست و اصولی جمع وجور شود که نه با حرف و مصاحبه، بلکه با عملکرد و نتیجه در زمین مسابقه پاسخ منتقدانش را بدهد.
بیشتر بخوانید: واکنش مبهم به یک موضوع مهم یا تصمیمِ پرتغالی امیر؟!
دیدگاه