دلیل افزایش تعداد ایربگ‌ها در خودروهای جدید / از محافظت سرنشینان تا کاهش تلفات تصادفات

اروند خبر/امیرمسعود عابدین: اگر کابین خودروهای جدید را بررسی کنید، متوجه می شوید که کیسه های هوا دیگر تنها به فرمان و داشبورد محدود نیستند. امروزه ایربگ ها در صندلی ها، ستون ها، سقف و حتی فضای میان سرنشینان جلو نصب می شوند.

براساس گزارش motor۱، دلیل این تغییر، پیچیده تر شدن سامانه های ایمنی و تلاش خودروسازان برای کاهش آسیب های ناشی از انواع تصادفات است. هر کیسه هوا وظیفه مشخصی دارد و قرار نیست تمام آن ها در یک حادثه فعال شوند.

خودروسازان برای محافظت از بخش های مختلف بدن، از چند نوع کیسه هوا استفاده می کنند:

برخی خودروسازان همچنین کمربندهای ایمنی بادی را توسعه داده اند که با توزیع نیروی برخورد روی سطح بزرگ تری از بدن، به کاهش آسیب کمک می کنند.

در تصادفات از جلو، بخش هایی از بدنه خودرو برای جذب انرژی ضربه طراحی شده اند. اما هنگام برخورد از پهلو، فاصله میان سرنشین و در یا بدنه خودرو بسیار کمتر است. به همین دلیل، برخوردهای جانبی می توانند آسیب های شدیدی به سر و قفسه سینه وارد کنند.

ایربگ های جانبی و پرده ای با ایجاد یک لایه محافظ، احتمال برخورد مستقیم بدن با قسمت های سخت کابین را کاهش می دهند. برخی ایربگ های پرده ای پیشرفته هم هنگام واژگونی برای مدت بیشتری بادشده باقی می مانند تا خطر خروج سرنشینان از پنجره ها کاهش پیدا کند.

طبق اطلاعات مؤسسه بیمه ایمنی بزرگراه های آمریکا (IIHS)، ایربگ های جلو و جانبی نقش مهمی در کاهش خطر مرگ ومیر ناشی از تصادفات دارند.

افزایش تعداد کیسه های هوا تنها پیشرفت این فناوری نیست؛ سامانه های کنترل آن ها هم هوشمندتر شده اند. در خودروهای مدرن، واحد کنترل ایربگ اطلاعات حسگرهای مختلف را بررسی می کند تا شدت و جهت ضربه را تشخیص دهد. بسته به طراحی خودرو، اطلاعاتی مانند وضعیت کمربند ایمنی، موقعیت صندلی و وزن سرنشین نیز می توانند در تصمیم گیری سامانه مؤثر باشند.

به گفته اداره ملی ایمنی ترافیک بزرگراه های آمریکا (NHTSA)، کیسه های هوا معمولاً در کمتر از ۰٫۰۵ ثانیه باز می شوند.

نکته مهم این است که ایربگ ها در تمام تصادفات فعال نمی شوند. برای مثال، یک برخورد کم شدت ممکن است نیازی به باز شدن کیسه هوا نداشته باشد؛ درحالی که برخورد جانبی شدید می تواند ایربگ های پرده ای را فعال کند، بدون آنکه ایربگ های جلو باز شوند.

بنابراین، باز نشدن ایربگ لزوماً به معنای نقص فنی نیست و عملکرد آن به شرایط تصادف و طراحی سامانه ایمنی بستگی دارد.

وجود کیسه های هوای بیشتر می تواند محافظت بهتری در سناریوهای مختلف تصادف فراهم کند، اما تعداد ایربگ به تنهایی معیار مناسبی برای سنجش ایمنی خودرو نیست. ساختار بدنه، عملکرد کمربندهای ایمنی، طراحی صندلی ها و هماهنگی سامانه های حفاظتی نیز اهمیت زیادی دارند.

ازسوی دیگر، ایربگ ها جایگزین کمربند ایمنی نیستند. کمربند، سرنشین را در موقعیت مناسب نگه می دارد تا کیسه هوا بتواند عملکرد مؤثرتری داشته باشد. همچنین توصیه می شود کودکان زیر ۱۳ سال در صندلی عقب بنشینند و صندلی کودک روبه عقب هرگز مقابل ایربگ فعال سرنشین جلو نصب نشود.

در نهایت، افزایش تعداد ایربگ ها نتیجه تلاش خودروسازان برای محافظت از سرنشینان در شرایط متفاوت تصادف است، نه صرفاً رقابت بر سر تعداد تجهیزات ایمنی. هر کیسه هوا برای کاهش نوع مشخصی از آسیب طراحی شده و بیشترین کارایی آن زمانی به دست می آید که همراه با کمربند ایمنی و سایر سامانه های حفاظتی عمل کند.