اروند خبر/به گزارش اروند خبر؛ هرچند پیمان ورسای که در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹ [۶ تیر ۱۲۹۸] امضا شد، پایان رسمی جنگ را رقم زد، مردم همچنان ۱۱ نوامبر [۱۹ آبان ۱۲۹۷] را روز پایان جنگ بزرگ می دانستند.
در ساعت ۲ و ۵ دقیقه بامداد ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ [۱۹ آبان ۱۲۹۷]، پس از چهار سال جنگ، هیأتی آلمانی در واگن راه آهنِ متعلق به مارشال فردینان فوش، فرمانده عالی نیروهای متفقین، در مکانی چند ساعت راه دورتر از پاریس به سوی شمال، پای میز مذاکره نشست.
مذاکرات سه روز ادامه یافته بود و نمایندگان آلمان در آستانه پذیرش شرایط آتش بس بودند؛ توافقی رسمی برای پایان دادن به نبرد.
آلمان پس از تابستانی خون بار و فرساینده شکست خورده بود. طی چهار ماه گذشته، نیروهای متفقین و آمریکا در نبردهای «تهاجم صدروزه» آخرین خط دفاعی آلمان را درهم شکسته بودند.
در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ [۱۷ آبان ۱۲۹۷]، قیصر ویلهلم دوم متقاعد شده بود که برای پناه گرفتن به هلند برود.
در ساعات آغازین ۱۱ نوامبر [۱۹ آبان]، شرایط نهایی ارائه شد و پیمان آتش بس در ساعت ۵ و ۱۲ دقیقه بامداد به امضا رسید. طبق این پیمان، قرار بود «درگیری ها در زمین و هوا شش ساعت پس از امضا متوقف شود».
شرایط توافق شامل خروج فوری آلمان از سرزمین هایی بود که طی جنگ تصرف کرده بود؛ همچنین خلع سلاح و ترخیص نیروهای نظامی آلمان و آزادی اسیران متفقین. این شرایط ازسرگیری جنگ را برای آلمان ناممکن می کرد.
این آخرینِ آتش بس هایی بود که از سپتامبر تا نوامبر ۱۹۱۸ میان کشورهای درگیر جنگ برقرار شد. شش ساعت پس از امضای پیمان، در ساعت ۱۱ صبح ــ یعنی «ساعت یازدهمِ روز یازدهمِ ماه یازدهم» ــ صلح برقرار شد.
برآورد می شود که از زمان امضای پیمان تا اعلام برقراری صلح، جنگ ۱۱ هزار کشته و زخمیِ دیگر برجای گذاشت.
در طول سده گذشته، این مناسبت به روزی اندوهگین تر برای تأمل تبدیل شده است که با گل های شقایق و سکوتی احترام آمیز گرامی داشته می شود. اما ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ [۹ آبان ۱۲۹۷] برای بسیاری لحظه ای از شادیِ مهارنشدنی بود.
گای کاتبرتسون در مجله «تاریخ بی بی سی» نوشت: «روزی که جنگ پایان یافت، بیشتر به کارناوالی عجیب و شگفت انگیز می مانست تا آن روزِ جدی و اندوه باری که روز آتش بس در سال های بعد به آن تبدیل شد. آتش بس با مراسم کلیسایی و اشک همراه بود، اما روزی سرشار از شادی، رفتارهای خودجوش، هیاهو و تفریح هم بود.»
در کمبریج، دانشجویان کتاب ها را به اطراف پرتاب کردند، گاوی نر را به داخل یکی از کالج ها راندند و در میدان بازار، آدمکی به شکل قیصر را آتش زدند؛ در همان حال، مردم دور آتش می رقصیدند.
هرچند جشن های نخستین در بسیاری جاها با احساس آسودگی و شادمانی همراه بود، سربازان هنوز باید از خدمت ترخیص می شدند و زندگی بخش بزرگی از مردم برای همیشه دگرگون شده بود.
پیتر هارت، تاریخ نگار شفاهیِ آرشیو صوتی موزه جنگ امپراتوری، در سال ۲۰۰۹ درباره سربازان بسیاری نوشت که با زخم های جسمی و روانی به خانه بازگشتند: «بسیاری از آنان تصور می کردند زنده نمی مانند تا پایان جنگ را ببینند. بخشی از سازوکار دفاعی روانی شان این باور بود که چیزی در آینده ندارند که چشم انتظارش باشند؛ این که در مقام انسان هایی محکوم به مرگ، اگر کشته می شدند چیز زیادی برای از دست دادن نداشتند. در یک چشم برهم زدن، دنیای ذهنی شان تغییر کرده بود.»
دیدگاه