اروند خبر/حسین قاهری، پژوهشگر مسائل چین و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین، در گفت وگو با اروند خبر اظهار داشت: «چین ترجیح می دهد در جایگاه یک راهنما و به تعبیر عامیانه، یک برادر بزرگ تر نقش آفرینی کند. این کشور نه به دنبال دستیابی به هژمونی به معنای الگوی غربی آن است و نه برنامه ای برای مداخله در مسائل داخلی کشورها دارد و چنین رویکردی در دکترین وزارت امور خارجه این کشور نیز جایی ندارد.»
در ادامه بخشی از گفتگو حسین قاهری با اروند خبر را می خوانید؛
چین هیچ گاه به صورت منفرد وارد چنین مسائلی نمی شود. معمولاً پاکستان در نقش پیش قراول وارد عمل شده است، اما نتوانسته این مأموریت را به نتیجه برساند. چین ترجیح می دهد در قالب تشکل ها و سازوکارهای منطقه ای نقش آفرینی کند.
برای مثال، در دوره قبل، آقای شی در چارچوب سازمان همکاری شانگهای پیشنهاد داد که این سازمان می تواند در بازگرداندن ثبات به منطقه نقش داشته باشد. همچنین می توان به پیمانی اشاره کرد که شکل گرفته و ایران و چند کشور دیگر نیز می توانند به آن اضافه شوند و چین از آن حمایت کند.
به اعتقاد من، چین هیچ گاه به تنهایی وارد چنین مأموریتی نمی شود و اعتبار و ظرفیت خود را صرفاً برای میانجی گری مستقیم میان ایران و آمریکا به خطر نمی اندازد؛ زیرا می داند آمریکا کشوری کاملاً غیرقابل پیش بینی و غیرقابل اعتماد است. پکن نمی خواهد به عنوان واسطه وارد روندی شود که در نهایت به نتیجه نرسد.
بنابراین، معتقدم چین به تنهایی وارد این عرصه نخواهد شد، اما می تواند هدایتگر یک تشکل یا مجموعه ای از کشورها باشد که این مأموریت را بر عهده بگیرند.
چین ترجیح می دهد در جایگاه یک راهنما و به تعبیر عامیانه، یک برادر بزرگ تر نقش آفرینی کند. این کشور نه به دنبال دستیابی به هژمونی به معنای الگوی غربی آن است و نه برنامه ای برای مداخله در مسائل داخلی کشورها دارد و چنین رویکردی در دکترین وزارت امور خارجه این کشور نیز جایی ندارد.
به همین دلیل، اگر به منازعات و تحولات سال های اخیر در نقاط مختلف جهان نگاه کنید، می بینید که چین همواره تلاش کرده است با رویکردی کدخدامنشانه و از طریق ایفای نقش راهنما و میانجی، مسائل را مدیریت کند، بی آنکه مستقیماً وارد درگیری ها شود.
دیدگاه