عدالت آموزشی؛ پشت تریبون یا در کلاس درس عشایر

اروند خبر -غلامرضا جلیلی‌نیا//سخنان خانم حکیم‌زاده معاون آموزش ابتدایی وزیر آموز وپرورش درباره «عدالت آموزشی» در تجمع دانش‌آموزان عشایر در اصفهان، اگرچه در ظاهر امیدوارکننده است، اما یک سؤال اساسی را نمی‌توان نادیده گرفت: عدالت آموزشی دقیقاً کجاست؛ در تریبون‌ها و اردوها یا در همان کلاس‌های درس دورافتاده‌ای که دانش‌آموز عشایری با کمترین امکانات تحصیل می‌کند؟
برگزاری اردو برای دانش‌آموزان عشایر اتفاقی ارزشمند است؛ اما نمی‌توان با چند روز برنامه فرهنگی، فاصله عمیق میان مدارس برخوردار و مناطق محروم را پنهان کرد.
دانش‌آموز عشایری بیش از آنکه به شعار «عدالت آموزشی» نیاز داشته باشد، به معلم کافی و توانمند، مدرسه استاندارد، تجهیزات آموزشی، اینترنت، امکانات ورزشی و مهم‌تر از همه، تضمین ادامه تحصیل نیاز دارد.
اگر عدالت آموزشی واقعاً یک اولویت است، باید آثار آن را در دورترین روستاها و محل زندگی عشایر دید؛ نه فقط در مراسم‌های رسمی و مقابل دوربین‌ها.
سؤال افکار عمومی روشن است: از برنامه‌های اعلام‌شده برای دانش‌آموزان عشایری، چه میزان در عمل اجرا شده و سهم مناطق محروم خوزستان از این عدالت آموزشی کجاست؟چرا از مدیران علمی و نخبه که خود فرزند عشایر هستند در مدیریت‌های آموزش ابتدایی استان‌ها استفاده نمی شود
به‌ویژه در استانی مانند خوزستان که جمعیت عشایری قابل توجهی دارد، انتظار می‌رود مسئولان آموزش و پرورش به جای ارائه تصویر آرمانی از وضعیت موجود، گزارشی شفاف از کمبودها، ترک تحصیل، کیفیت آموزشی و امکانات مدارس عشایری ارائه کنند.
اردو تمام می‌شود؛ دانش‌آموز به ایل برمی‌گردد و دوربین‌ها هم خاموش می‌شوند.
اما مدرسه، کمبود امکانات و دغدغه آینده آن کودک همچنان باقی است.
عدالت آموزشی را با سخنرانی نمی‌سنجند؛ با کیفیت همان کلاسی می‌سنجند که دورترین دانش‌آموز ایرانی در آن نشسته است.
اگر قرار است شعار «عدالت آموزشی» جدی گرفته شود، وقت آن رسیده است که پاسخ‌ها از تریبون‌ها به میدان عمل منتقل شود.