ساسان اشکش – اروند خبر//دیدار استقلال تهران و استقلال خوزستان در خانه خوزستانی‌ها برنده‌ای نداشت؛ اما آنچه از این مسابقه در ذهن باقی ماند، صرفاً نتیجه تساوی نبود. استقلال سهراب در شبی دشوار، بار دیگر نشان داد که برای ایستادگی در برابر سختی‌ها، چیزی فراتر از توانایی‌های فنی در اختیار دارد؛ روحیه جنگندگی و تسلیم‌ناپذیری.
ستاره بی‌چون‌وچرای این مسابقه صالح حردانی، مدافع خوزستانی استقلال تهران و کاپیتان دوم آبی‌پوشان بود. البته با حضور روزبه چشمی و برعهده داشتن بازوبند کاپیتانی توسط او در این دیدار، حردانی بازوبند را بر بازو نداشت؛ اما با به ثمر رساندن هر دو گل استقلال، نقشی تعیین‌کننده در نجات تیمش از شکست ایفا کرد و در سرزمین مادری به چهره ویژه این مسابقه تبدیل شد.
حردانی با دو بار باز کردن دروازه استقلال خوزستان، ناجی آبی‌پوشان پایتخت شد. پرواز تماشایی او بر فراز مدافعان حریف و ضربه‌ای که توپ را به تور دروازه چسباند، از صحنه‌های به‌یادماندنی این دیدار بود.
چه داستان جالبی؛ بازیکن خوزستانی استقلال تهران در خانه خوزستان، اجازه نداد میزبان جشن پیروزی بگیرد. حردانی امشب نه‌تنها با دو گل خود ناجی تیمش بود، بلکه نشان داد در روزهای دشوار می‌تواند یکی از مهره‌های تعیین‌کننده استقلال باشد.
اما قصه استقلال در این مسابقه با درخشش حردانی تمام نشد. اخراج یاسر آسانی و عارف آقاسی، شرایط را برای آبی‌پوشان به‌شدت دشوار کرد. استقلال نه‌تنها دو بازیکن تأثیرگذار خود را از دست داد، بلکه مجبور شد ادامه مسابقه را با ۹ بازیکن دنبال کند. در چنین شرایطی، حفظ نتیجه و جلوگیری از شکست، به آزمونی جدی برای انسجام تاکتیکی و شخصیت تیمی بازیکنان تبدیل شد.
استقلال در این آزمون ایستاد.
البته این دو اخراج برای استقلال هزینه سنگینی خواهد داشت. غیبت احتمالی آسانی و آقاسی در مسابقه آینده، با توجه به نقش تأثیرگذار آن‌ها در فاز هجومی و دفاعی، کار کادر فنی را دشوار خواهد کرد. این اتفاق یک هشدار جدی درباره ضرورت کنترل هیجان، تمرکز و انضباط فردی بازیکنان است. هیچ تیمی نمی‌تواند در مسیر موفقیت، همواره با هزینه دادن از ترکیب اصلی خود، به دنبال حفظ نتیجه باشد.
با این حال، آنچه امشب برای هواداران استقلال اهمیت ویژه‌ای داشت، بازگشت تیم به مسیر شکست‌ناپذیری در این فصل بود؛ آن هم در شرایطی که آبی‌ها بخشی از مسابقه را با دو بازیکن کمتر سپری کردند.
تحلیل من از استقلال سهراب این است که این تیم در حال ساختن یک هویت شخصیتی است؛ هویتی که شاید به‌اندازه ساختار تاکتیکی و کیفیت فنی اهمیت داشته باشد.
تیم سهراب نشان داده هرچه شرایط دشوارتر می‌شود، چهره جنگجویانه‌تری به خود می‌گیرد. بازیکنان در لحظاتی که فشار مسابقه افزایش پیدا می‌کند، به‌جای تسلیم شدن، مسئولیت بیشتری می‌پذیرند و برای حفظ نتیجه متحدتر می‌شوند.
البته روحیه جنگندگی به‌تنهایی برای قهرمانی کافی نیست. استقلال باید در کنار این ویژگی ارزشمند، از نظر تاکتیکی به ثبات بیشتری برسد، در مدیریت مسابقه هوشمندانه‌تر عمل کند و از اشتباهات انضباطی پرهزینه فاصله بگیرد. اما داشتن تیمی که در شرایط بحرانی از هم نمی‌پاشد، سرمایه‌ای است که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن گذشت.
شاید استقلال امشب سه امتیاز را به دست نیاورد، اما در آزمونی مهم، شخصیت خود را به نمایش گذاشت. این تساوی برای تیمی که با ۹ بازیکن در برابر میزبان مقاومت کرد و با تکیه بر درخشش دوگله حردانی از شکست گریخت، می‌تواند از نظر روحی ارزشمند باشد.
استقلال سهراب شاید در سختی‌ها کم‌نفر شود، اما قرار نیست کم بیاورد!
بزرگی یک تیم فقط در روزهای پیروزی و جشن گرفتن سه امتیاز مشخص نمی‌شود؛ گاهی باید آن را در شبی سنجید که همه‌چیز علیه تیم است، بازیکنانش یکی پس از دیگری زمین را ترک می‌کنند، فشار حریف بیشتر می‌شود، اما هنوز اراده‌ای برای ایستادن وجود دارد.
و شاید مهم‌ترین پیام بازی امشب همین باشد: استقلال سهراب هنوز راه زیادی برای بهتر شدن دارد، اما یاد گرفته است که تا آخرین لحظه بجنگد.
حردانی در سرزمین مادری با دو گل درخشید، استقلال با ۹ بازیکن ایستاد و سهراب یک بار دیگر نشان داد که روحیه جنگندگی می‌تواند به مهم‌ترین سلاح یک تیم تبدیل شود.
دیدگاه