اروند خبر- شهرستانها// ۲۶ شهریورماه، روز ملی فوریتهای پزشکی، فرصتی برای قدردانی از تلاش امدادگرانی است که در حساسترین لحظات زندگی انسانها، در خط مقدم نجات جان بیماران و مصدومان حضور دارند؛ نیروهایی که باید در کوتاهترین زمان ممکن، با حفظ آرامش و دقت، بهترین تصمیم را بگیرند.
به همین مناسبت، در گفتوگویی با بندر غفاری، کاردان فوریتهای پزشکی و از تکنسینهای باسابقه اورژانس در شهرستان لالی، درباره تجربه دو دهه فعالیت در این حوزه، خاطرات تلخ و شیرین، چالشهای امدادرسانی در مناطق کمبرخوردار و نقش مردم در تسهیل مأموریتهای اورژانسی گفتوگو کرده است.
لطفاً در ابتدا معرفی کوتاهی از خود و سوابق تحصیلی و کاریتان داشته باشید.
بندر غفاری هستم؛ کاردان اورژانس و فوریتهای پزشکی، فارغالتحصیل دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز و دارای ۲۰ سال سابقه فعالیت در حوزه فوریتهای پزشکی.
در طول دو دهه فعالیت، شادترین و غمناکترین خاطره کاریتان چه بوده است؟
شادترین خاطره من مربوط به یک عملیات موفق احیای قلبی ریوی (CPR) برای یک شهروند جوان است که خوشبختانه به زندگی بازگشت. امروز این فرد صاحب سه فرزند است و این اتفاق یکی از شیرینترین خاطرات دوران خدمت من محسوب میشود.
در مقابل، غمناکترین لحظات برای ما زمانی است که بر بالین عزیزانی حاضر میشویم که بر اثر شدت جراحات، بهویژه در صحنه تصادفات، جان خود را از دست دادهاند و با وجود تمام تلاشها، امکان نجات آنها وجود ندارد.
در مأموریتهای اورژانسی معمولاً با چه چالشهایی روبهرو هستید؟
یکی از مهمترین چالشها، اصرار برخی اطرافیان برای انتقال سریع و گاهی غیراصولی بیمار به آمبولانس است. در حالی که نقش اصلی نیروهای اورژانس، ارائه خدمات درمانی در محل، انجام اقدامات اولیه تخصصی و سپس انتقال صحیح و ایمن بیمار است.
بین «انتقال سریع» و «انتقال صحیح» تفاوت معناداری وجود دارد و گاهی انجام اقدامات درمانی لازم در محل حادثه میتواند در حفظ جان بیمار بسیار مؤثر باشد.
از سوی دیگر، ترافیک و عدم همکاری برخی رانندگان در باز کردن مسیر آمبولانس، تماسهای غیرضروری یا مزاحمتهای تلفنی و همچنین تجمع بیمورد افراد در محل حادثه، روند امدادرسانی را با مشکل مواجه میکند.
برای کاهش این مشکلات، ارتقای سطح آگاهی عمومی از طریق رسانهها و آموزش در مدارس بسیار مهم است. فرهنگسازی درباره نحوه برخورد با امدادگران، باز کردن مسیر آمبولانس و چگونگی رفتار در محل حادثه میتواند نقش مهمی در نجات جان انسانها داشته باشد.
برای موفقیت بیشتر سیستم فوریتهای پزشکی چه توصیهای به شهروندان دارید؟
موفقیت ما تا حد زیادی به همکاری مردم بستگی دارد. مهمترین توصیه من این است که هنگام شنیدن آژیر آمبولانس، با حفظ آرامش و رعایت قوانین، مسیر را باز کنند؛ چرا که در بسیاری از مأموریتها، ثانیهها میتوانند سرنوشتساز باشند.
همچنین از مردم عزیز تقاضا دارم فقط در موارد واقعی و اورژانسی با ۱۱۵ تماس بگیرند و در محل حادثه نیز از تجمع و فیلمبرداری خودداری کنند تا نیروهای امدادی بتوانند با تمرکز بیشتری به وظیفه خود عمل کنند.
یادگیری کمکهای اولیه و رعایت نکات ایمنی نیز میتواند گام مهمی در کاهش حوادث و افزایش شانس نجات مصدومان باشد.
خلاصه کلام اینکه «اورژانس و مردم یک تیم هستند» و هرچه این همکاری بیشتر باشد، امکان نجات جان بیماران نیز افزایش پیدا میکند.
آینده ایدهآل فوریتهای پزشکی را چگونه میبینید و برای رسیدن به آن چه امکاناتی مورد نیاز است؟
آینده ایدهآل ما، نظامی است که در آن هر شهروند، در هر نقطهای از کشور، بتواند در کوتاهترین زمان ممکن به خدمات استاندارد فوریتهای پزشکی دسترسی داشته باشد.
برای رسیدن به این چشمانداز، توسعه و نوسازی ناوگان آمبولانس، تأمین تجهیزات بهروز، استفاده از فناوریهای نوین در هدایت و مدیریت مأموریتها، افزایش تعداد پایگاههای اورژانس در مناطق محروم و همچنین توجه به رفاه و سلامت روانی کارکنان، از اولویتهای مهم هستند.
اگر امکانات مناسب، آموزش مستمر و مشارکت مردم در کنار یکدیگر قرار بگیرند، میتوان آیندهای را رقم زد که خدمات فوریتهای پزشکی با سرعت، دقت و کیفیت بیشتری به مردم ارائه شود.
برای پایان این گفتوگو، اگر نکتهای باقی مانده که مایل باشید با مردم در میان بگذارید، بفرمایید.
ضمن قدردانی از مردم، امیدوارم همکاری و همراهی آنها با نیروهای اورژانس بیشتر شود. فعالیت در اورژانس یک کار فردی نیست و موفقیت هر مأموریت، نتیجه تلاش یک تیم است. به همین دلیل ترجیح میدهم اگر قرار است تصویری از این گفتوگو منتشر شود، به جای عکس شخصی، از یک عکس گروهی از کارکنان اورژانس استفاده شود؛ چرا که همه ما در کنار هم برای نجات جان مردم تلاش میکنیم.
روز ملی فوریتهای پزشکی، بهانهای است برای قدردانی از تمامی نیروهای اورژانس و امدادگرانی که در سختترین شرایط و در حساسترین لحظات، برای نجات جان انسانها تلاش میکنند.
روایت بندر غفاری، تنها بخشی از تجربه دو دهه فعالیت در این عرصه است؛ روایتی از لحظاتی که در آنها گاهی چند ثانیه، فاصله میان مرگ و زندگی است.

دیدگاه