منبع خبر: خبر ورزشی
اروند خبر/ورزش ایران از شهریور سال ۱۳۶۸ همزمان با روی کار آمدن دولت اکبر هاشمی رفسنجانی و انتصاب حسن غفوری فرد به عنوان رئیس سازمان تربیت بدنی، سر و شکل دیگری به خود گرفت. غفوری فرد به استفاده از ستاره ها علاقه داشت و با گرفتن چراغ سبز از دولت، علی پروین را به عنوان سرمربی تیم ملی منصوب کرد.
پروین که شرط کرده بود هدایت پرسپولیس را هم به صورت همزمان بر عهده داشته باشد، پاییز سال ۱۳۶۸ تیم ملی ایران را به جام صلح و دوستی در کویت برد. یک تورنمنت فوق العاده سیاسی چون ایران و عراق قرار بود برای نخستین بار بعد از جنگ به مصاف یکدیگر بروند.
جام صلح و دوستی برای ما از ۱۰ آبان ۱۳۶۸ شروع شد و در اولین قدم توانستیم با دو گل مجید نامجومطلق، یمن را شکست بدهیم. این پیروزی اتفاق مهمی در فوتبال ما محسوب نمی شود اما نکته مهم این بود که پروین در ۱۰ آبان ۱۳۶۸ برای اولین مرتبه به عنوان سرمربی روی نیمکت تیم ملی نشست و تعداد قابل ملاحظه ای از بازیکنان قهرکرده در دوران سرمربیگری مرحوم پرویز دهداری هم با روی کار آمدن پروین دوباره به تیم ملی برگشتند. شاهرخ بیانی و محمد پنجعلی در کویت به تیم ملی ملحق شدند و نفراتی چون شاهین بیانی، حمید درخشان و ناصر محمدخانی نیز بعد از این پیکارها به جمع ملی پوشان اضافه شدند. حضوری که در نهایت موجب قهرمانی ایران در رقابت های فوتبال بازی های آسیایی ۱۹۹۰ پکن در مهر ۱۳۶۹ شد.
بیشتر بخوانید: بیرانوند: مرد سال آسیا بشوم تا آخر عمر لذتش را می برم/ من در حد حجازی و عابدزاده نیستم
دیدگاه